تابستون که ایران بودم همش با میرزا اینور اونور بودیم و مشغول خدمات رسانی به شهرداری در متر کردن طول و عرض خیابونا و پاساژها و رستوران های شهر! خیلی از جاها هم از قبل از رفتنم تاکید کرده بودم که حتما باید بریم که بیشترتشم به خاطر تجدید خاطرات بود. یه دو سه جای جدید هم بود از بس که اینور اونور راجع بهشون شنیده و خونده بودم می خواستم حتما برم ببینم چی چی هست که اینقدر در وصفشون مردم جانفشانی می کنن! یکی ازون جاها هم صبحونه ی اردک آبی بود (آخ که بی اردک آبی بشم)!!!
از روزیم که رسیدم غردونی میرزا رو دراوردم بس که بهش نق زدم که یه روز صبح منو ببره اونجا هر روزم یه اتفاق غیرمترقبه از تو پیشونیمون می زد بیرون که نمی شد من به مراد دلم برسم! تا اینکه دقیقا دو روز مونده به پرواز ِ برگشتم، صبحش برنامه امون جور شد که بریم و منم بالاخره صبحونه ی اردک آبی نخورده از دار دنیا نرم!
ازونجا که اومدیم بیرون ساعت حدود ۱۰-۱۰:۳۰ صبح بود و جای خاصی هم بعدش قرار نبود بریم. صبح روز جمعه هم بود و همه جا بسته و مورچه پر نمی زد تو خیابونا! به خاطر همینم تصیمیم گرفتیم رومانتیک بازی در بیاریم خیر سرمون یه کم تو کوچه باغای اطراف تجریش قدم بزنیم که حداقل به خاطر ماشین سواری های متوالی یه کمم گشادی بعضی نقاط بدنمون کوک بخوره و هم بیاد! دست جفتمونم دوربین بود و هی عین این خوشحالا از هم و در و جرز دیوار و آسمون عکس می گرفتیم و بالا سرمونم احتمالا ازین قلبای ابری ظاهر شده بود و داشت می تپید که یهو در طی همون مراسم رومانتیک تپونی من یه پله ی کوتاهو ندیدم و روی پای چپم ناجور خوردم زمین! چون میرزا هم چند قدم عقب تر از من بود و داشت از پس زمینه ی من(!) عکس می گرفت وقتی که دیگه کامل رو زمین ولو شدم و از درد کبود شده بودم به من رسید و رو هوا منو قاپید که یه وقت نخورم زمین!!!
خودم که قشنگ صدای قرچ کردنو پامو شنیدم موقع زمین خوردن و مطمئن بودم یه بلایی سرش اومده. میرزا که بیشتر از خودم ترسیده بود و خودمم از درد نفسم گیر کرده بود و نمی تونستم جوابشو بدم که حداقل ذوق نکنه فکر کنه راحت شده و من لال شدم! خلاصه یه ده دقیقه ای من همون کف خیابون نشسته بودم و میرزا هم هی پامو می مالید و هی معاینه می کرد و بالا پایینش می کرد و بعد از تحقیقات وسیعی که به عمل اورد گفت " نه! نشکسته خدارو شکر! ببین یه ذره ام ورم نکرده" منم برگشتم در نهایت مظلومیت می گم "میرزا جانم دردت تو سرم حالا می خوای این یکی پامم یه نگاهی بنداز! چون رو پای چپم خوردم زمین و موند زیرم! نه پای راستم که تو دو ساعته داری وارسیش می کنی!!"
نخند عزیز جان! بچکم هول کرده بود خوب! همون پای چپمم در عرض چند دقیقه همچین ورم کرده بود که فهمیدم کارش تمومه! اینقدرم درد می کرد که حتی تا نزدیک ماشین نمی تونستم برم ولی با این حال هرچی میرزا گفت صبر کن برم ماشینو بیارم گوش نکردم و سرتق بازی دراوردم رو همون پا تا خود میدون تجریش رفتم پایین! تو ماشینم که نشستم دردش یادم رفت و یهو هوس کردم بریم پارک ملت! تو پارکم کلی راه رفتیم و قدم زدیم و بازم هرچی میرزا اصرار کرد بریم بیمارستان گفتم درد ندارم و بعدم من اصلا اهل این سوسول بازیا نیستم! تا ظهرم چرخیدیم و بعدم من رفتم خونه. عصرشم با دوستمام رفتیم بیرون و یه جایی منو بردن که کلی صخره و کوه و تپه ماهور داشت و منم که عین ملخ از همه جا می رفتم بالا و سر می خوردم پایین و به کتفمم نبود که پای بدبختم یه طوریشه! آخر شب که دوستام پامو دیدن نزدیک بود دارم بزنن اینقدر که جیغ و داد کردن و باهام دعوا کردن که چرا نگفتم بهشون پام مشکل داره! با همون پا هم رفتم خونه و برای اینکه مامان بانو نفهمن جریان چیه و به زور مرحمت نکن و نبرنم دکتر زود رفتم خوابیدم که دیدم نصف شب عین.... عین یه... عین یه اژدهای خوش اخلاق(!) بالا سرم وایساده بود و با وحشت داشت به پای ورم کرده و کبود من نگاه می کرد! همونجا فهمیدم خودیا منو به دشمن فروختن!! یا میرزا یا دوستام خبرگذاری کرده بودن که هنوزم لو ندادن کدومشون بودن! دیگه تا صبح کلی اقدامات پزشکی به جا اوردیم بلکه این پای لاکردار باد و بودش بخوابه و ما روز آخر سفرمون بتونیم به کار و زندگیمون برسیم که نشد که نشد! آخرشم رفتیم بیمارستان و دکتره تا پای منو دید گفت باید گچ بگیری!! داشتم دق می کردم! حالا از یه ور اعصابم تخم مرغی بود به خاطر اینکه روز آخری هنوز میرزا رو ندیده بودم و غم این دنیا و اون دنیا و برزخ و آخرت و بهشت و جهنم تو دلم بود که باید باهاش خداحافظی می کردم از یه ورم همون شب پرواز داشتم و نمی دونستم چه جوری با پای گچ گرفته باید ۱۵ ساعت بشینم تو هواپیما!( اینجاس که باید بگن تیغ بخوری الهی دختر جای صبحونه ی اردک آبی!)

هرچند که روز خیلی بد و مزخرفی بود و حتی درست حسابی نشد میرزا رو ببینم و بعدشم ۱۵ ساعت پرواز و ۸ ساعت معطلی تو فرودگاه بین راه پدرمو دراورد ولی خودش شد یه خاطره!
البته باز کردن همین گچ پام اینجا هم کلی دردسر شد! بعد یه ماه رفتم بیمارستان که گچمو باز کنن. اول رفتم پیش پرستار بخش و براش کلی توضیح دادم که الان وقتشه که گچ پام باز بشه. می پرسه "همینچا گچ گرفتی؟" می گم "نه خیر! اصلا تو کانادا گچ نگرفتم!" خیلی شیک می گه "ما اجازه نداریم بازش کنیم! باید بری همونجایی که گچ گرفتی بازش کنن برات!" منم عین بچه های خوب پاشدم و کارت بیمه امو برداشتم و می گم "باشه! پس من با اجازه اتون یه تک پا برم ایران گچمو باز کنم دوباره برگردم خدمتتون!" تا چند ثانیه ماتش برده به من و بعدم یهو غش کرده از خنده می گه "وای ببخشید! من اصلا متوجه نشدم که گفتی ایران گچ گرفتی!" چپ چپ نگاش می کنم و می گم "ماری کوری من که گفتم اصلا تو کانادا گچ نگرفتم! حالا چه فرقی می کنه کجا!!"
خلاصه این جریان شکستن و باز کردن گچ پای من بود اونم تو بیمارستانای اینجا که همه می دونن هرچیز این مملکت خوب باشه ولی نظلام پزشکیش مفت گرونه و پدر آدمو در میارن وقتی می خوان یه کار پزشکی انجام بدن!
حالا با همه ی این تفاسیر همین چندروز پیش رو پارکتای خونه یه لحظه لیز خوردم و دوباره رو همین پای بینوا خوردم زمین! ۲-۳ روز هی محلش نذاشتم و به روی خودم نیوردم اما دیروز دیگه دیدم انگاری قد یه میلیمتر( حالا یه نیم متر بیشتر که فرقی نداره! داره؟؟) باد کرده که دیگه پاشدم رفتم بیمارستان. اتفاقا همون پرستار اوندفعه ایه بود و تا منو دید شناختم و زده زیر خنده می گه "تو همونی نبودی که اوندفعه می خواستی بری ایران گچ پاتو باز کنی؟؟" می گم " آره آره! خودشم! شناختی؟ دمتو تکون بده!!"
حالا دیگه براتون تعریف نمی کنم قیافه ی دکتره رو بعد از باز کردن پای منو دیدن ماده ی خوشرنگ و خوش ظاهر و خوش بویی که رو قوزک پام زیر بانداژ گذاشته بودم که ورمش بخوابه!( اگر گفتین چی بود؟؟؟ )
ولی جدا که کارساز بود و ورم پای منو کامل خوابوند. حیف که دیر یاد این معجون افتادم!
کلیم با دکتر کشتی گرفتم و قربون صدقه اش رفتم که گچ نگیره و به همون بانداژ رضایت بده و اونم در کمال متانت و احترام حرفمو قبول کرد و از بیمارستان سوتم کرد بیرون!